Präteritum x Perfekt: kiedy używać każdego z nich w języku niemieckim

W odróżnieniu od języka portugalskiego, który w codziennej mowie posiada mniej więcej jeden czas przeszły, język niemiecki ma dwa konkurujące ze sobą czasy przeszłe — Präteritum i Perfekt — a wybór między nimi nie zależy od tego, kiedy czynność miała miejsce, lecz od tego, gdzie się wypowiada.

Perfekt: czas przeszły w codziennej mowie

W języku niemieckim, zwłaszcza w południowych Niemczech oraz w Austrii i Szwajcarii, Perfekt jest praktycznie jedynym czasem przeszłym używanym w rozmowie. Ich habe gegessen (jadłem), ich bin gegangen (poszedłem) — zawsze z czasownikiem pomocniczym (haben lub sein) oraz imiesłowem na końcu zdania.

Präteritum: czas przeszły w piśmie i narracjach

Präteritum pojawia się głównie w tekstach pisanych, wiadomościach, książkach i formalnych narracjach — ich aß (jadłem), ich ging (poszedłem). Jest to „czas przeszły literacki”, odpowiadający temu, jak w pisanym języku portugalskim używamy pewnych bardziej formalnych czasów, których prawie nikt nie stosuje w mowie.

Wyjątek, który wprawia wszystkich w zakłopotanie

Nawet w mowie czasowniki sein, haben oraz czasowniki modalne (können, müssen, wollen...) częściej występują w Präteritum nawet w rozmowie: ich war (byłem) jest znacznie bardziej powszechne niż ich bin gewesen, nawet w nieformalnych sytuacjach. Ten wyjątek jest jedną z rzeczy, które najbardziej dezorientują osoby, które nauczyły się „ogólnej” zasady, nie znając tego zastrzeżenia.

Dlaczego ma to znaczenie w praktyce

Jeśli uczysz się niemieckiego, aby rozmawiać, skup się na Perfekt — to właśnie tej formy będziesz używać w 90% przypadków podczas rozmowy. Präteritum zachowaj na czytanie wiadomości, książek lub opowiadań w języku niemieckim (co zresztą stanowi świetny powód do ćwiczenia czytania za pomocą opowiadań z narracją).

Podobne artykuły

Kiedy używać „Sie” lub „du”, nie popełniając gafySein, haben, werden: trzy czasowniki, które decydują o wszystkim w języku niemieckimCzasowniki oddzielne w języku niemieckim: dlaczego „aufstehen” zmienia się w „steht...auf”